سلام

لا تقولن لشای  انی فاعل ذلک غدا الا ان یشاء الله و ذکر ربک اذا نسیت و قل عسی ان یهدین ربی لاقرب من هذا رشدا  و هیچ وقت درباره کاری مگو که فردا چنین می کنم. مگر آنکه بگویی اگر خدا خواهد و وقتی فراموش کردی، پروردگار خویش را یاد کن و بگو امید است خدایم مرا به چیزی که به صواب نزدیکتر از این باشد، هدایت کند.

ربط این آیه به شروع این وبلاگ این بود که آخرین پستی که توی پرشین بلاگ نوشتم یادتونه؟؟ _ماجرا های من و درس اقتصاد_ و جالب آخرین جمله ای بود که نوشته بودم {این نوشته ها را ادامه خواهم داد. با ما باشد} و این با ما باشید سه هفته طول کشید چون یکهو بساط صفر و یک های پرشین بلاگ به هم پیچیده شد و کار بار ما هم کساد. با این کار من درس بزرگی گرفتم که زیاد روی حساب کتاب های جور با عقل خودم حساب نکنم و هر گاری بدون اینکه اراده خدا پشتش باشد انجام پذیر نیست حتی اگر تمام دنیا جمع شوند و با تمام نیرو بخواهند ان کار را انجام دهند. این قضیه من را به یاد یکی از زیباترین جملات حضرت علی (ع) انداخت که "خدا را به فسخ عزیمت ها و حل مشکلات لاینحل شناختم".

 بله بارقه های امید بعد از مدت ها برگشت. البته به لطف خداونددر ابتدا و بعد دوستانی که فراموشم نکردند و دوباره حال و هوای وبلاگ و وبلاگ نویسی را توی سرم انداختند.

 این بارقه های امید درست همان بارقه امید قبلی خواهد بود فقط از نوع بلاگفایی. و هر هفت روز به  روز خواهد شد. انشاء الله.

راستی خیلی خوبه که نظراتتون را در همین شروع کاری درباره وبلاگ قبلی چه درباره محتوای نوشته ها و چه درباره نحوه نگارش برایم بنویسید. هر چی که باشه نظرات شما خیلی خیلی برای من مهمه و توی نوشتنم تاثیر زیادی می گذارد 

فعلا تا مطلب بعدی. انشاءالله