شب و روز شهادت امام صادق از اون مناسبت های غم انگیزی است که سابقه نداشته من شاد بوده باشم. یک غم درونی همیشه سر باز می کنه و تمامی هم نداره. شاید هم به خاطر اینه که به یاد شبی می افتم که پا به این دنیا گذاشتم شب شروع مسئولیت و شب آغاز سئوال.

امشب برای عزاداری رفتم مسجد. روضه خوان می خواند:

مظلوم امام صادق مسموم امام صادق

وا اماما وا اماما. و بعد نوحه سوزناک که چه قدر امام مظلوم بوده و در پیری در کوچه های مدینه مانند مادرش کشیده شده. ای کاش میومدیم مدینه ای کاش برات گنبد طلا می ساختیم ای کاش سقا خونه درست می کردیم و...

و همه گریه می کردند و من حتی یک قطره هم اشک نریختم. باید به بدبختی خودمون گریه کنیم و اینکه امام صادق را فقط توی شهادتش میشناسیم. شاید جنس من و دلم از سنگه. نمی دونم

مظلوم امام صادق مسموم امام صادق.

یادم نرفته سخنران همین مسجد روز 11 هم محرم پارسال چه عجایبی از امام صادق به خورد خلق الله داد که اگر نمی ترسیدم که عده ای بد برداشت کنند و همه را به یک چوپ برانند می گفتم. می گفتم از ماجرای امام صادق و ابوالحسن طالقانی و فرش پرنده و.... حیف این درد و این غم رهایم نمی کند.

مظلوم امام صادق مسموم امام صادق.

هنوز درد حدیثی از امام صادق که کسی برایم نقل کرد که من توی فلان کتاب معتبر خوندم یک مرد در سه حالت می تونه دروغ بگه و اولین موردش زمانیه که می خواد ازدواج کنه!!! و برای جلب رضایت اون خانم می تونه دروغ بگه، می سوزونتم.

مظلوم امام صادق مسموم امام صادق.

یادمه چند وقت پیش یک بنده خدایی یک کتابچه اشعار عزاداری پیدا کرده بود و اصرار و اصرار که تو که هم صدات بلنده و هم اعتماد به نفس داری و هم کتاب تفسیر می خونی !!!! بیا و سخنران و روضه خوان مجلس ما شو و برای اینکه منو توی معذورات قرار بده قرار یک جلسه را گذاشت و همه جا چو انداخت که قراره فلانی همه کاره این جلسه باشه!!! و من به هر ترفندی بود بهشون ثابت کردم صحبت از دین کردن تعهد می خواد و کار کسانی مثل من نیست.

باید دین شناس بود و فریاد از اسلام زد. دلم می خواست روی تمام میکروفن های عالم حک می کردند: استفاده از این وسیله منوط به داشتن تعهد است.

مظلوم امام صادق مظلوم امام صادق.

وا اماما وا اماما ......................